Het leed dat CIW heet

Ruim anderhalf jaar geleden vormden verwarde CIW-studenten, het stoffige doch sfeervolle Louis Hardloper Complex en verschillende docenten en mentoren het decor van de eerste introductiedag. Er werd een aantal toespraken gehouden, onder meer Tom Koole sprak de onzekere studenten toe. Eén passage uit zijn toespraak heb ik de afgelopen anderhalf jaar met me meegedragen, namelijk de uitspraak dat CIW de moeilijkste studie is die je kunt kiezen.

De motivatie van Koole, die schuilgaat achter deze opmerkelijke passage, is het feit dat het een hels karwei is om op verjaardagen uit te leggen welk beroep je gaat uitoefenen na het afronden van je studie. De afgelopen tijd heb ik de uitspraak van de goedlachse docent onder de loep genomen en getoetst aan de werkelijkheid. Dat gesprekken over de opleiding CIW kunnen leiden tot enorme strapatsen is in die tijd meermaals gebleken, hetgeen hieronder in een beschreven situatie is terug te lezen.

Het is acht uur, de stoelen staan netjes in een kringetje en er zijn voldoende bijzettafeltjes opgesteld om allerhande versnaperingen uit te stallen. Ik kijk om me heen en zie dat er per vier stoelen precies één tafel is, iets waar moeder ongetwijfeld zeer bewust over heeft nagedacht. Verder is de kamer klinisch opgeruimd en heeft de stofzuiger geen hoekje onberoerd achtergelaten. Na een aantal slokken koffie en wat hersenspinsels over het levenspatroon van de emoe en de gnoe, betreden de eerste gasten ons nederige stulpje. Na twee koppen koffie en nog meer hersenspinsels, alleen dit maal over de stoelgang van een fret, is iedereen gearriveerd.

Omdat er inmiddels diverse mensen om mij heen zijn verzameld, ga ik er gemakshalve vanuit dat er in de zeer nabije toekomst zal worden gevraagd naar mijn studie. En ik kwam inderdaad niet bedrogen uit, want tien minuten later opende een vrouw het gesprek met de volgende zin: “Hoe is het met je studie, je studeerde toch informatie- en communicatiekunde?”. Ik lach beleefd en probeer op zeer vakkundige wijze uiteen te zetten wat ik wèl studeer en wat het inhoudt, iets waar ik gezien de reactie van de vrouw allerminst in slaag. Na een tweetal nieuwe uitlegpogingen zitten we op één lijn wat betreft de naamgeving van de studie en wordt de beruchte ‘Tom Koole-vraag’ op mij afgevuurd. Of ik even kan uitleggen wat ik daar later mee ga doen en of ik daar nog wat geld aan overhoud. Daar waar ik bij de vorige vraag voldoende had aan drie pogingen, gaat deze uitleg minder soepel. Tien minuten later vertelde ik maar een anekdote over een CIW-docent die ooit een toespraak hield in het Louis Hardloper Complex, waarop mijn gesprekspartner me niet-begrijpend aankeek.

Na deze conversatie maakte ik voor de rest van de avond een plannetje. Acda en de Munnik zeiden ooit in één van hun cabaretprogramma’s dat je tijdens je rijexamen nooit moet zeggen dat je studeert. De theorie van Acda was dat examinatoren daar een hekel aan hebben en dat je beter kunt zeggen dat je LTS Staalbouw doet. Enfin, de rest van de avond vertelde ik over mijn opleiding Staalbouw en dat ik waarschijnlijk later iets met staal zou gaan doen. Het risico dat ik de rest van de avond met een vage kennis van mijn vader over staal zou moeten praten nam ik voor lief.

Gerelateerde artikelen