Werk vinden en een quarterlife crisis

Bijna afgestudeerd, stage bijna afgelopen, nooit meer college. Heb ik eigenlijk wel de juiste opleiding gekozen? En de goede stage? Wat wil ik eigenlijk? Juist, ik verkeer in een existentiële crisis. Wat kan ik en wat is er allemaal op de arbeidsmarkt? Wil ik misschien toch wel een PHD gaan halen? En de belangrijkste vraag: zit er een gat tussen afstuderen en je eerste baan?

Dit soort geluiden hoor ik veel om me heen. Noem het een quarterlife crisis als je wil, maar persoonlijk geloof ik daar niet in. Natuurlijk is het zoeken naar je eerste baan ook gerelateerd aan het besef dat je nu toch eindelijk eens volwassen moet worden. Maar ik denk ook dat er een gat zit in de informatie die beschikbaar is en tussen de ervaring van de academisch afgestudeerde en de verwachtingen van de markt.

Ik ben bijna klaar met de master Nieuwe Media en Digitale Cultuur. Naast mijn master heb ik een aantal vakken gevolgd bij Genderstudies en ben hierin een van de weinige. Daarnaast heb ik een draadloosfestival georganiseerd (www.netniet.org) en schrijf ik regelmatig voor verschillende blogs. Lijkt me op zich een redelijke basis om de arbeidsmarkt mee op te gaan. Of zou het toch te weinig zijn? Ik zou graag journalist worden, maar heb ik me daar wel goed genoeg op voorbereid? Staat mijn stage daar misschien te ver van af? Had ik toch die andere moeten kiezen?

Wanneer ik door vacaturebanken kijk zie ik voornamelijk bij de economische sector veel banen met een trainneeship. Net afgestudeerden rollen op die manier moeiteloos het bedrijfsleven in. Tenminste dat beloven de advertenties. Journalistieke vacatures vragen echter om vier jaar journalistieke ervaring en ik denk niet dat blogs vol spam hier onder vallen.

Is dit een gat dat de Universiteit moet en kan vullen? Of zouden bedrijven in de culturele en maatschappelijke sector meer aan talentontwikkeling moeten doen? Persoonlijk ben ik van mening dat de Universiteit hier wel degelijk een rol in kan spelen. Dit sluit ook aan op de discussie over de koffie-tutor. Docenten kunnen tijdens de koffiepauze studenten ook hierover informeren. Daarnaast denk ik dat de Universiteit ook actief kan werken aan cross-overs tussen de academische wereld en het bedrijfsleven. Waarom kan je eigenlijk alleen een PHD halen als je ook onderwijstaken op je neemt?

En natuurlijk moet het bedrijfsleven hier ook aan mee werken. Talentwerving en ontwikkeling spelen hierin een belangrijke rol. Zo zouden bedrijven al tijdens de studie speciale masterclasses kunnen aanbieden. Het FOAM is hier een goed voorbeeld van. Vorig jaar organiseerde het FOAM een masterclass voor bijna afgestudeerden die in de culturele, museale sector aan het werk willen. Waarom zijn er niet meer van dit soort projecten? Vooral academisch opgeleide starters zouden hiervan kunnen profiteren. Met slechts één verplichte stage lijkt me meer mogelijkheden op praktijk zeker geen overbodige luxe!

Gerelateerde artikelen