Tot groot genoegen van de Opleidingscommissie CIW begint de discussie over de kwaliteit van de BA-opleiding breed op gang te komen. Goed dat ook Com’info dat debat aanzwengelt middels twee kritische stukken van Michiel Kraijkamp (in Com’info nr. 3 jrg 6, nr 1 jrg 7). De OC wil hierbij van de gelegenheid gebruik maken om haar werkzaamheden zichtbaarder te maken voor CIW-studenten, en om een paar puntjes op de i zetten.

De OC (3 studenten en 3 docenten, plus de studieadviseur als adviserend lid) vormt de enige plek waar studenten formeel medezeggenschap hebben over hun eigen onderwijs. De OC pluist bijvoorbeeld de cursusevaluaties uit, en bij onduidelijkheden, gemopper of officiële klachten probeert zij met docenten of bestuur de problemen op te lossen. Vaak lukt dat. De bewering van Michiel in Com’info nr 3 dat ‘zowel de OC als de studenten te weinig kritisch zijn over de cursussen’ is dan ook uit de lucht gegrepen. De bewering dat ‘sommige cursussen een schrikbarend laag niveau hebben’ misschien niet, maar dat is pas te beoordelen na een concrete invulling: welke, wat, waar, in welk opzicht? [Lees verder →]

Column Marianne van den Boomen

In de tijd dat de abortustrijd hevig oplaaide, was ik een jonge blom. En een strijdbaar feminist, zo eentje in een paarse overal (die mij overigens heel goed stond). Ik had spandoeken met daarop ‘Wij vrouwen eisen’, dat was de naam van de landelijke abortusactiegroep, maar het was multi-inzetbaar voor alle andere demonstraties en acties.

Toen ik indertijd hoorde van de plannen voor een studierichting Recht en Leven, haalde ik acuut mijn spandoekje uit de kast – hup, de baricaden op, want zo’n studie leek me nu een heel slecht idee. Je kon immers voorspellen wat er zou gebeuren: onder het paradigma Recht zouden de feministen vallen, met het pro-choice uitgangpunt en de eis van veilige, legale abortus als recht van vrouwen. En onder het paradigma Leven zouden zich de pro-life aanhangers scharen, met suggestieve foto’s van embryos, en die zouden het hebben over moord op het ongeboren kind, zonder zich iets gelegen te laten liggen aan de statistiek dat er elke 5 minuten ergens ter wereld een vrouw overlijdt aan de gevolgen van illegale abortus. En zoals elke abortus- en anti-abortusactivist je kan vertellen: die twee paradigma’s zijn absoluut incompatibel, die kunnen op geen enkele manier met elkaar praten, dat wordt altijd slaande ruzie. Om niet te zeggen: moord en doodslag.

Maar goed, het was maar een metafoor, zoals Tom aangaf. Nu onderzoek ik zelf toevallig metaforen, en ik ben van mening dat je metaforen altijd heel serieus moet nemen. [Lees verder →]