Ooit werd ons land geteisterd door de gekke-koeienziekte. BSE heette die en ik heb geen idee meer waar die letters voor staan. Wel weet ik waar de letters voor staan van de afkorting die ik een tijd met die ziekte heb verward. BSA betekent: bindend studieadvies.

Volgens sommige studenten is dat ook een ziekte. Een ziekte van gekke docenten die met dreigementen hun studenten achter de broek zitten. Anderen, opvallend genoeg vooral docenten, vinden het juist een medicijn. Eentje dat ons geneest van studenten die hier komen om te lummelen. [Lees verder →]

De CIW-heidag was een groot succes: er stond een tafelvoetbalspel.

Dit medium was tot nu toe ontsnapt aan de aandacht van de opleiding, maar het bleek een medium te zijn dat veel onderzoek behoeft. En daar zijn we daarom maar direct mee begonnen. De samenstelling van de deelnemende onderzoeksgroepjes liet zien dat het ook heel goed te gebruiken is voor onderwijsdoelen. We zagen soms vier studenten heel zelfstandig (!) met elkaar aan het werk, soms twee studenten met twee docenten, en een enkele keer vormden zelfs een docent en een student samen een onderzoeksduo.

Ik denk dat Foucault ook van tafelvoetbal hield. In ieder geval bleek het een discours te zijn waarin bestaande verhoudingen onmiddellijk werden gereproduceerd: de docenten waren niet te verslaan. Niet hun eigen verdienste uiteraard, want als je je voegt in een bestaand discours zijn de resultaten nu eenmaal voorspelbaar.

En wat zijn de design features van deze game en haar discours? Een eerste observationele studie laat een interactie zien van vier individuen met een interface van twee knoppen per persoon, waarmee ze een variabel aantal avatars kunnen besturen in een virtuele ruimte. Het schijnbare doel van deze game is met de avatars een balletje in een doel te schoppen. In werkelijkheid gaat het natuurlijk om de onderwerping van studenten aan hun docenten.

We moesten op de Trans en de Kromme Nieuwe Gracht ook maar tafelvoetbalspellen neerzetten.

Column CIW Symposium 7 juni 2007

Toen in de jaren ’80 de discussie over abortus en euthanasie een politiek hoogtepunt bereikte, nam de Ministerie van Onderwijs en Wetenschappen het initiatief voor een nieuwe wetenschappelijke opleiding op dit interdisciplinaire terrein. De nieuwe opleiding kreeg het CROHO label ‘Recht en Leven’ en alle colleges van besturen van de Nederlandse universiteiten kregen het verzoek na te gaan of zij een dergelijke opleiding konden verzorgen. Uiteraard gaf ons CvB per kerende post een positief antwoord, en via een beleidsambtenaar werden de decanen van Biologie en Rechten gevraagd de krachten te bundelen. De decanen gaven de opdracht weer door aan hun beleidsambtenaren en die kwamen met een pragmatisch plan: Rechten en Biologie mochten elk de helft van het eerste jaar van de nieuwe opleiding vullen met cursussen; daarna kregen de studenten een grote keuzevrijheid uit de cursussen van de twee faculteiten. Uiteraard besloten de faculteiten ook voor die eerstejaars cursussen te putten uit het reeds bestaande cursusaanbod. De nieuwe opleiding was een doorslaand succes. Jaarlijks meldden zo’n 100 tot 200 ‘Recht en Leven’ studenten zich als 1e jaars, en het mooie was dat de twee faculteiten er niets nieuws voor hadden hoeven ontwikkelen.

Dat was spekkie naar het bekkie van andere noodlijdende faculteiten en opleidingen, en al snel ontstond er een waaier van nieuwe opleidingen met titels als ‘Pedagogische Fysica’, ‘Kunst- en Gezondheidswetenschappen’, en ‘Farmaceutische sociologie’. Allemaal gericht op een kennelijke maatschappelijke behoefte, en gebaseerd op de succesformule: investering minimaal, opbrengst maximaal. [Lees verder →]

Elk nummer schrijft Tom Koole, de opleidingscoördinator van CIW, een column in de Com’info.

Wie gaat er mee?

Stel je voor dat CIW niet zou bestaan. Misschien een beetje lastig omdat er ruim 400 CIW studenten rondlopen en tientallen docenten aan hen lesgeven. Maar doe je best eens en stel het je voor. En stel je dan eens voor dat diezelfde studenten en docenten met elkaar een nieuwe opleiding zouden ontwerpen. Wat voor opleiding zou daar uitkomen? Dat zou ik wel eens willen weten.

Hoe ziet de ideale CIW opleiding eruit vanuit het perspectief van de huidige CIW-studenten? Als je daar over mocht nadenken zonder gebonden te zijn aan de al bestaande cursussen, waartoe zou dat leiden? En hoe kijken docenten daar tegenaan, de Film en TV mensen, de Theatermensen, de docenten van Nieuwe Media en de docenten van Nederlands. Hoeveel verschillende ideale CIW-opleidingen stellen al deze mensen zich voor? Dat zou ik niet alleen willen weten. Dat wíl ik weten. Want al zijn idealen niet altijd te verwezenlijken, en vaak ook niet allemaal tegelijk, ze zijn wel een uitstekend kompas om keuzes op te baseren.

Daarom: wie gaat er mee? Ik nodig alle CIW’ers uit, studenten en docenten, om eens met mij mee te gaan naar de hei, de duinen, of naar een lommerrijk oord ergens in het bos. Daar gaan we onze ideale opleiding formuleren – meer dan één mag – en met elkaar eten, wandelen, misschien ook voetballen en natuurlijk bier drinken, want bij idealen hoort bier. Binnenkort rijdt er een bus voor die ons daarheen meeneemt, als ik m’n zin krijg.

Het aas is uitgegooid. Eens kijken wie er bijt.

Uw opleidingscoördinator,

Tom Koole