Afgelopen dinsdag was het zover: het practicum nieuwe media ging van start. Mijn eerste gedachte: Eindelijk praktijk, na twee en een half jaar rond gedoold te hebben in een theoretisch doolhof van critici en andere slimmeriken.

Het practicum doet mij denken aan mijn tekenlessen op de middelbare school. Tekenen was één van mijn eindexamenvakken. Tekenles was een aangenaam wegzweefmoment. Het was een vak waarbij je je gedachten niet hoefde te richten op complexe wiskundige formules, Latijnse taalconstructies, plaattektoniek, of tautologische onjuistheden. Bij tekenen mocht je je gedachten eindeloos laten zweven door een vrijwel onbegrensd domein. Dit hoort ook wel in de categorie mijmeren thuis. Mijmering.. van Dale beschrijft het als een “vaag gepeins waarin men opgaat.” [Lees verder →]