The Golden List
Recentelijk kwam ik de Golden List tegen: een verzameling van teksten, wetenschappelijk, fictief, games, films en muziek waarvan wordt verwacht dat wij mediastudenten op zijn minst er vaag mee bekend zullen zijn. Nu zou deze ontdekking op zijn minst drie verschillende reacties bij mij teweeg kunnen brengen. Ten eerste zou ik het kunnen negeren, ten tweede zou ik bang kunnen zijn dat ik niet genoeg ken, en ten derde….
Ik vind persoonlijk dat een aantal belangrijke teksten missen. Nu zal ik niet alles wat ik tof vind noemen, zo is Ghost in the Shell best interessant, maar weet ik niet of het direct wat toevoegt aan de kennis van de student wat niet uit Neuromancer van William Gibson (die wel op de lijst staat) gehaald zou kunnen worden. Nee, laat ik het maar even kort houden:
Deus Ex.
Niet alleen is dit, naast de eerdergenoemde Neuromancer, een van de meest pure Cyberpunk teksten, het is ook een bijna perfect voorbeeld van games als de interactieve film. Voor elk obstakel zijn er zo veel verschillende keuzes dat letterlijk geen enkele spelervaring gelijk is. Desalniettemin bestaat er wel een sterk narratief. De balans van deze twee zaken is iets waar games volgens mij vaak tegenaan botsen, en zodoende zou ik deze graag op de lijst zien.
Heb jij, beste lezer, ook nog wensen voor teksten voor op de lijst?
8 comments
{18.03.08 om 10:50}
Ik denk dat je daarin gelijk hebt, maar met alle respect, er ontbreekt op zo’n lijst wel meer. Zo’n opsomming is gigantisch onderhevig aan subjectiviteit. Van bepaalde wetenschappelijk boeken/teksten snap ik dat die belangrijk zijn omdat zij een belangrijk deel van het discours bepalen (hoewel de lijst waarschijnlijke ver van compleet is–ik ken trouwens zeker lang niet alle boeken en het enige wat ik daadwerkelijk in mijn bezit heb is Alice in Wonderland, zéér relaxt boek btw), maar naast boeken kan je aan de films, games en muziek ook nog heel wat toevoegen (en ook enkele toevoegingen bediscussiëren).
Boeken/essays/e.d.
Daarbij, in het huidige wetenschappelijke discours zijn interdisciplinaire verbanden cruciaal, zo wordt ons onderwezen, waarom staan filosofen als Marx, Hegel, Kant en Aristoteles er niet op? Of Darwin (wiens evolutietheorie indirect een achtergrond is voor de mens z’n gedrag en daarmee, in sociaal perspectief, onze gebruiken zouden kunnen verklaren)? Of verschillende cognitiewetenschappelijke literatuur (is interpretatie niet belangrijk?)? Of de ontwikkelingen omtrent de quantumcomputer (toch wellicht de toekomst van de computers)? Allen hebben in meer of mindere maten te maken met ons gebied, zij het niet de media dan wel de mens. Ik denk namelijk dat theorieën en door de wetenschapbevestigde ontdekkingen die de “mens” betreffen (evolutieonderzoek, cognitiewetenschappen etc.) belangrijk zijn, daar wij de wereld altijd zullen bekijken vanuit een “menselijk perspectief”.
Muziek
Ik weet niet op welke selectiecriteria de genoemde albums en bands geplaatst zijn, maar als we Kraftwerk doortrekken en gaan kijken naar het huidige industrial en cybergothic, wat zeer geassocieerd wordt met nieuwe media zowel in muziek en de daaruit voortkomende communities als ook in bepaalde wetenschappelijke essays (de nieuwste trend!), is er helemaal niets op deze lijst te vinden. Of in de lijn van Steve Reich (Piano Phase althans) kan je ook Mike Oldfield’s Tubular Bells plaatsen. En in de lijn van Clapping Music zou je ook de klankgedichten kunnen plaatsen (specifiek wellicht Hugo Ball’s Karawane).
Films
Wat jij zegt over Ghost in the Shell, Anne, is denk ik terecht. In deze traditie kan je echter ook andere cyberpunk anime als Akira of Appleseed noemen. In andere mate is de .hack serie (geen cyberpunk!) bijvoorbeeld ook weer een goede representatie van de frictie tussen de visie van games als opzichzelfstaande onbeïnvloedbare wereld en games die in interactie zijn met de werkelijkheid en deze beïnvloeden.
Conclusie
Ik snap dat een lijst leuk is om een bepaalde basiskennis op te doen, maar zo’n “Golden List” lijkt mij verdacht veel op de “Meesterwerkenlijsten” die in het huidige wetenschappelijke discours en ook in de colleges die wij volgen, bestreden worden.
Dit bericht is niet bedoeld als kritiek op Meneer Schaefer, maar als kritiek op “meesterwerklijstjes”. Ik denk ook wel dat Meneer Schaefer zich bewust is van dit feit en deze lijst alleen ter stimulans van de “luie student” dient. ;0
{18.03.08 om 10:54}
Deze lijst is echter als motivatie voor de geïnteresseerde student bedoeld; wij hebben bewust gekozen voor boeken, films, games, muziek, die wij als mile stones waarderen en die belangrijk zijn voor de debat en de representatie van digitale cultuur.
De Golden List is duidelijk incompleet. Bewust is deze lijst ook niet te lang, dus een selectie uit een veel grotere lijst van titels. Echter gaat het om boeken die wij (de docenten van nieuwe media) naar een redelijk lang overleg niet alleen belangrijk maar ook leuk vinden. Het is uiteraard een persoonlijke selectie en dus subjectief. Er zitten dus ook juweeltjes bij, die niet per se noodzakelijk zijn voor een opleiding in nieuwe media.
Een boek zoals Douglas Hofstadter, Gödel, Escher, Bach: an Eternal Golden Braid of Gilles Deleuze, Félix Guattari: Mille Plateaux zijn duidelijk niet voor de ongemotiveerde student, maar voor degene die de uitdaging zoeken. En dat zijn met name degene die wij in de MA (komt van ‘to master’) welkom heten. Deze literatuur is dus ook hard, maar wel mooi werk.
Andere boeken horen naar onze mening gewoon bij de intellectuele vorming van iemand met interesse in mediawetenschap, zoals McLuhan, Rheingold, Manovich, Lyotard, Kuhn etc. Hier gaan wij echter ervan uit dat studenten die de MA Nieuwe Media willen volgen deze titels hebben gelezen (hetzelfde verhaal is waar voor de films, games, en muziek).
Wij hebben bewust gekozen om niet text books (zoals Lister) of andere boeken die verplicht in het onderwijs staan op de lijst te zetten (zoals bv Castells). The Golden List is een aanbod aan degene met meer interesse, aan alle die zin hebben om zelf hen opleiding te uitbreiden en niet bang zijn voor zelfstudie. The Golden List is niet absoluut, niet universeel, maar open, discutabel, flexibel en wij gaan graag in debat met degene die hier iets willen en kunnen bijdragen. Post het maar, en beargumenteer je eigen Golden List!
{18.03.08 om 11:00}
Nog iets ter aanvulling. Afgelopen jaar heeft de Library of Congress de beslissing genomen om computer games als cultureel waardevol te beschouwen en heeft een lijst gemaakt met titels die representatief zijn. Hier een artikel in de New York Times over de criteria, de keuze en het resultaat van de game canon.
{18.03.08 om 11:38}
Mooie en bruikbare lijst. Volgens mij zou (de voor mij klassieker) Cyberspace Odyssee van Jos de Mul er niet in misstaan; interessante en originele reflecties over belangrijke thema’s binnen nieuwe media. Verder zou ik graag werk van Paul D. Miller aka DJ Spooky in de muzieksectie zien staan.
{18.03.08 om 15:21}
Ik ben absoluut voorstander van zulke lijstjes. Mijn ervaring is, en dit stamt af van mijn hobby om (soms) meer aandacht te besteden aan dankwoordjes en referenties dan de teksten/boeken zelf: in het academische wereld het niet zo zeer gaat om “what you write, but who you cite!”
Als academici in spe moeten we deze veel geciteerde teksten ook kennen. Zodra deze basiskennis er is, stel ik echter wel voor om veilig vaarwateren te verlaten en balddadiger wetenschap te benaderen. Om kritisch en rationeel deze corpus te gebruiken!
{19.03.08 om 12:53}
Deus Ex heeft op mij ook grote indruk gemaakt toendertijd. Het beste van film en games ineen. Alleen is het niet echt een klassieker denk ik. Alleen mensen die het spel echt gespeeld hebben zegt de naam nog iets. Super Mario, Sim City en Second Life vallen dan misschien meer op door hun afwezigheid.
Goed dat er ook muziek en fictie op staat, maar waarom dan niet meteen ook beeldende kunst?
Wat in deze esthetische lijst misschien niet helemaal thuishoort, maar waar best eens de nadruk op mag worden gelegd is trouwens software. Ik erger mij eraan dat bijna niemand zijn hand opsteekt als er bij Nieuwe Media-cursussen wordt gevraagd wie ooit Second Life, Flickr, Linux, del.icio.us of wiki’s heeft gebruikt. Hoe kun je drie weken later dan wel gedegen onderzoek doen naar die objecten?
{19.03.08 om 15:20}
Persoonlijk ben ik het ermee eens dat Deus Ex als klassieker niet dezelfde status als een Super Mario heeft, maar toch vind ik dat het op de lijst thuishoort. Het biedt namelijk zo veel! Het illustreert heel goed de narratieve interactieve keuzevrijheid die games een meerwaarde kunnen geven over film, zonder deze vrijheid tot twee keuzes te limiteren (wat recentere games die juist deze keuze centraal stellen wel hebben, denk aan een Fable), het illustreert hoe een verhaal goed vertelt kan worden door een game en tenslotte is het in mijn ogen een van de meest pure vormen van Cyberpunk teksten naast Neuromancer. Zeker de moeite van het spelen waard, en vast in een flink aantal budgetbakken te vinden (9 euro inclusief verzendkosten bij proxis).
Een game waar ik minder sterk voor zal vechten, maar nog steeds redelijk interessant vind, is Max Payne, vanuit een remediërend standpunt. Het is een game die zeer sterk door noir fictie is geïnspireerd, maar de ‘cutscenes’ in de vorm van strip-panels heeft. Het leuke van één bepaalde scène in het eerste deel is de speelse, zelfreflexieve wijze hoe hiermee wordt omgegaan. De hoofdpersoon is een bepaalde enge drug gegeven en begint te hallucineren. Eerst realiseert hij zich dat hij zich in een strip bevindt:
“The truth split my skull open, a glaring green light washing the lies away. All of my past was just fragmented still shots, words hanging in the air like balloons. I was in a graphic novel. Funny as Hell, it was the most horrible thing I could think of.”
Even later wordt exact hetzelfde moment herhaald, maar dan realiseert hij zich dat hij zich in een game bevindt.
“The truth was a burning green crack through my brain. Weapon statistics hanging in the air, glimpsed out of the corner of my eye. Endless repetition of the act of shooting, time slowing down to show off my moves, the paranoid feel of someone controlling my every step. I was in a computer game. Funny as Hell, it was the the most horrible thing I could think of.”
Okay, misschien niet iets ‘noodzakelijks’ voor elke aankomende mediawetenschapper (wat ik Deus Ex wel vind, in ieder geval op het gebied van games), maar zeker leuk in deze context.
{22.03.08 om 12:55}
Pleasantville, Jurassic Park, Artificial Intelligence en het hele Silly Symphonies oeuvre mogen ook wel bij de filmcategorie. Deze maken namelijk voor mij de vraagstukken in de nieuwe mediawereld veel duidelijker dan een film als Ghost in the Shell. Zie het als een voorstel voor meer populair wetenschappelijke “wetenschap”. Maar dat is mijn mening.
Reageer hier