Collegespecial #1: Beter Presenteren
In een kringgesprek met Rector Magnificus Hans Stoof werd afgelopen donderdag duidelijk dat er nogal wat schort aan de hoorcolleges bij CIW. Studenten die wel eens college hebben in een bioscoopzaal zullen dit beamen. Maar is de soms gebrekkige locatie het enige probleem? Gastblogger Peter Evers legt in deel één van deze special alvast de vinger op een zere plek.
Een veelgemaakte vergissing is dat een goed verhaal zich altijd goed laat presenteren. Dat is niet zo. Net zo min als dat een slecht verhaal zich altijd slecht laat presenteren. Bij presenteren draait het maar om één ding: wat blijft hangen bij je publiek?
Als je het goed doet is dat de heldere, overtuigende kern van je verhaal. Maar hoe zorg je ervoor dat mensen jouw informatie daadwerkelijk opnemen? Daar zijn boeken vol over geschreven, maar als je met een aantal eenvoudige zaken rekening houdt kom je al een heel eind verder.
- Lichaamstaal bepaalt voor een groot deel hoe goed een boodschap overkomt. Denk aan de bekende professor die voor een collegezaal vol studenten een charismatisch nulpunt bereikt. Net als ik heb je waarschijnlijk weinig van zijn verhaal onthouden. Een perfect beginpunt voor een betere lichaamstaal is de individuen binnen je publiek af en toe recht aan te kijken. Op deze manier betrek je ze persoonlijk bij je verhaal en weet je dat ze aandachtig zullen blijven luisteren.
- Enthousiasme is aanstekelijk. Dat was in de tijd dat ik als trainer actief was steevast het begin van mijn betoog over dit onderwerp. Als je zelf vol enthousiasme jouw verhaal staat te vertellen zal je publiek dit enthousiasme overnemen. Een enthousiast publiek staat vervolgens meer open voor wat jij te zeggen hebt.
- Als je onzeker overkomt, zal je publiek gaan twijfelen aan jouw verhaal. Zorg dus dat je stevig in je schoenen staat tijdens de presentatie. Dat betekent niet dat één keer uuuh meteen je betoog onderuit haalt, zelfs uuuhh is zelfverzekerd te brengen. Zelfverzekerdheid straal je namelijk uit, dat heeft weinig met woorden te maken. Zorg dat je niet te beweeglijk bent en tegelijk niet te statisch. Gebruik je handen en stop ze vooral niet in je zakken. Ga oogcontact niet uit de weg en je komt meteen een stuk zelfverzekerder en dus bekwaam over.
- Zorg dat je het verhaal achter de presentatie kent, niet de presentatie zelf. Als je het verhaal van voor naar achter kent dan is de presentatie voor jezelf niet meer dan een paar steekwoorden.
- Een presentatie hoeft helemaal geen monoloog te zijn. Ga eens op zoek naar interactie met je publiek. Stel af en toe een vraag en laat opmerkingen toe. Ikzelf zeg altijd voordat ik begin dat ik graag vragen heb als zaken onduidelijk zijn. Aan de hand van vragen en opmerkingen van je publiek is de presentatie ook relevanter te maken voor hen. Luister daarom ook altijd goed wat je publiek zegt en hoe ze zich gedragen. Hoe meer je jouw publiek in jouw verhaal betrekt hoe beter jouw boodschap overkomt.
Peter Evers schrijft voor Spotlight Effect: een kundig vormgegeven groepsweblog opgericht door Communicatiewetenschapstudenten aan de UvA.
6 comments
{17.02.08 om 15:02}
Presenteren is een kunst, maar wel 1 die je kan leren. Wat ik inmiddels uit mijn (beperkte) ervaring heb geleerd is:
*het gebruik van een powerpointpresentatie moet jou ondersteunen – niet vice versa.
Ga dus niet lappen tekst op de powerpoint zetten en die vervolgens – met je rug naar het publiek – oplezen. Zet er plaatjes op die jouw verhaal ondersteunen.
*Lichaamstaal is de basis
Mensen die naar een presentatie luisteren zijn net honden – ze ruiken angst. Kom dus zelfverzekerd over. Houd bijvoorbeeld geen papiertje in je handen – de trillingen van je hand worden uitvergroot en het is duidelijker dat je zenuwachtig bent. Wees niet bang om fouten te maken, maar verbeter ze met een glimlach.
Ik kwam in een tekst van Henry Jenkins de volgende quote tegen:
“You’ve got 15 seconds. Impress me.”
Dat is precies de kern van wat je bij je presentatie moet doen – grijp het publiek in de openingsmomenten van je presentatie en laat ze de rest van de tijd niet meer los.
{18.02.08 om 23:46}
Hm, ik weet het niet helemaal met je tip over het papiertje.
Ik denk dat er veel mensen zijn die niet weten wat ze met hun handen en armen moeten doen tijdens een presentatie. Hierdoor gaan ze er maar een beetje mee zwaaien, teveel aan hun haar zitten, met hun handen in hun broek zitten of ze blijven juist heel statisch staan.
Dan kan het helpen om iets kleins in je handen te houden. Een papiertje is niet optimaal, omdat het ritselt. Ik zou ook geen laser- of fietslampje gebruiken, als je dan zenuwachtig wordt en het lampje aan en uit doet leidt het alleen maar af. Ook een mes is geen optie, als iemand dan een vervelende vraag stelt en je verliest je zelfbeheersing…
Maar bijvoorbeeld een paperclip of een muntje. Dat geeft in ieder geval een van je handen iets te doen en misschien dat je je dan ook beter een houding weet te geven. Er is natuurlijk maar één manier om erachter te komen of het werkt voor jou…
{19.02.08 om 13:44}
Het papiertje is zo slecht nog niet, of tenminste, in een andere uitvoering. Welke presentator op TV is tegenwoordig te zien zonder de bekende kaartjes met tekst/info etc?
Kwestie van je papiertje 2 keer dubbelvouwen en het probleem is opgelost.
{19.02.08 om 13:49}
Maar dat briefje mag alleen steekwoorden bevatten en voorlezen is uit den boze! Het wordt tijd dat voorgelezen presentaties, ook als ze inhoudelijk perfect zijn, bestraft worden met lage cijfers. Pure competitievervalsing vind ik het als een voorgelezen presentatie beter beoordeeld wordt dan een presentatie waarbij de student gewoon verstand van zaken heeft.
{20.02.08 om 17:10}
Vind ik ook! Dat is ook iets wat mij vaak stoort aan presentaties of colleges waarin powerpoint wordt gebruikt. Mensen hebben heel erg de neiging om de powerpoint als overzicht van hun eigen notities te gebruiken of het hele verhaal hier op te plaatsen. Vooral bij docenten kan ik me hier aan ergeren. Het moet in je hoofd zitten, je moet het beheersen!
{03.03.08 om 16:28}
Het kan altijd slechter trouwens:
Reageer hier