Category — Stellingen

Eilandengroep Corea-Italia-West bestaat uit drie eilanden. Deze eilanden worden onderling helaas niet verbonden door bruggen; hooguit met een enkel roeibootje. De ruilhandel tussen de drie is lastig, omdat elk eiland zijn eigen gewassen verbouwt. De methode voor het zaaien, oogsten en bereiden verschilt onderling sterk. Boeren van de verschillende eilanden begrijpen elkaar hierdoor niet en ze vinden elkaars gewassen vies. Niet dat ze ooit wel eens bij elkaar een maaltijd nuttigen overigens. Elk vakantieseizoen komen er 150 toeristen naar de eilandengroep. De eerste maand doen ze alle eilanden aan, om daarna elk voor het eiland met het lekkerste gewas te kiezen. Vervolgens eten ze de resterende twee maanden slechts aardappelen in West, rijst in Corea óf pasta in Italia. De groep toeristen die ook in de tweede en derde maand gevarieerd wil eten wordt op elk eiland met de nek aangekeken. Campagnes wijzen op de gevaren van het eten van rijst met pasta. PRACTAARDRIJSTA, een product dat verkocht wordt als pasta maar ook veel aardappelen en rijst bevat, wordt alleen op pasta-eiland gegeten. Een onderzoeker die gepromoveerd is op zijn kennis van cultuur, eten, communicatie én media komt tot de ontdekking dat het niet de bereidingsmethode maar het smaakverschil tussen de ingrediënten is dat zowel de verschillende boeren als de toeristen uit elkaar drijft. Wanneer de ingrediënten beter op elkaar worden afgesteld ontstaat er volgens het onderzoek een gezond en smakelijk recept dat rijp is voor export naar toprestaurants in de hele wereld. Corea-Italia-West wordt bovendien een ware trekpleister voor toeristen, voor minstens 3 maanden lang. Iedereen wil weten hoe de boeren het voor elkaar krijgen dat er met drie geheel verschillende methodes vrijwel hetzelfde heerlijke gerecht wordt bereid. De toeristen staan in de rij voor kooklessen en geven het recept door in hun vaderland. [Lees verder →]

Column CIW Symposium 7 juni 2007

Toen in de jaren ’80 de discussie over abortus en euthanasie een politiek hoogtepunt bereikte, nam de Ministerie van Onderwijs en Wetenschappen het initiatief voor een nieuwe wetenschappelijke opleiding op dit interdisciplinaire terrein. De nieuwe opleiding kreeg het CROHO label ‘Recht en Leven’ en alle colleges van besturen van de Nederlandse universiteiten kregen het verzoek na te gaan of zij een dergelijke opleiding konden verzorgen. Uiteraard gaf ons CvB per kerende post een positief antwoord, en via een beleidsambtenaar werden de decanen van Biologie en Rechten gevraagd de krachten te bundelen. De decanen gaven de opdracht weer door aan hun beleidsambtenaren en die kwamen met een pragmatisch plan: Rechten en Biologie mochten elk de helft van het eerste jaar van de nieuwe opleiding vullen met cursussen; daarna kregen de studenten een grote keuzevrijheid uit de cursussen van de twee faculteiten. Uiteraard besloten de faculteiten ook voor die eerstejaars cursussen te putten uit het reeds bestaande cursusaanbod. De nieuwe opleiding was een doorslaand succes. Jaarlijks meldden zo’n 100 tot 200 ‘Recht en Leven’ studenten zich als 1e jaars, en het mooie was dat de twee faculteiten er niets nieuws voor hadden hoeven ontwikkelen.

Dat was spekkie naar het bekkie van andere noodlijdende faculteiten en opleidingen, en al snel ontstond er een waaier van nieuwe opleidingen met titels als ‘Pedagogische Fysica’, ‘Kunst- en Gezondheidswetenschappen’, en ‘Farmaceutische sociologie’. Allemaal gericht op een kennelijke maatschappelijke behoefte, en gebaseerd op de succesformule: investering minimaal, opbrengst maximaal. [Lees verder →]