Category — Stellingen

Momenteel wordt een uiterst interessante discussie over het nut van leesvragen gevoerd. Waar docenten de leesvragen als onmisbaar zien, weten studenten enkele kritische kanttekeningen te plaatsen. Het argument dat mij het meest aanspreekt is de kritiek op de precieze invulling van de leesvragen: de opdrachten zijn saai, te gemakkelijk of allesbehalve leerzaam.

De vraag is hoe docenten deze opdrachten kunnen verbeteren, waardoor ze wel leuk, uitdagend en leerzaam worden. De oplossing die ik wil aandragen is een paradigmashift naar het toetsen van meerdere competenties tegelijk. De cursussen waarin dit paradigma ter hande werd genomen hebben op mij de beste indruk gemaakt. [Lees verder →]

Vandaag vond een sollicitatieronde plaats voor een nieuwe vaste aanstelling van een CIW-docent. De sollicitanten, waaronder enkele CIW-docenten met een tijdelijke aanstelling, werden gevraagd een proefcollege te geven. Om de situatie zo realistisch mogelijk te maken was ik samen met een tiental andere studenten gevraagd proefpersoon te zijn. Een zeer leerzame ervaring, want de reflectie leidde tot een gedegen beeld van wat een CIW docent nu eigenlijk moet kunnen.

Belangrijk om te weten is dat de sollicitanten de opdracht hadden gekregen een college van de cursus Inleiding Mediavergelijking te geven. Zonder op de specifieke gevallen in te gaan zal ik een aantal vaardigheden opsommen die CIW-docenten volgens de aanwezige studenten moeten bezitten. [Lees verder →]

In vergelijking met vorig jaar lijkt het aantal cursussen waarbij studenten verplicht een set leesvragen/collegevragen moeten maken te zijn toegenomen. Maak je ze niet? Dan is er vaak sprake van puntenaftrek. Ook zie ik steeds vaker dat er een 100% aanwezigheidsplicht is bij werkcolleges (GTNM, MCO).

Op zich zijn dit wel logische stappen: studenten lijken soms wel totaal geen voorbereiding te doen en niks te lezen, en aanwezigheid zou anders misschien gecalculeerd zo laag mogelijk worden gehouden door sommigen. Toch vind ik de maatregelen die nu worden getroffen niet correct. [Lees verder →]

Column Marianne van den Boomen

In de tijd dat de abortustrijd hevig oplaaide, was ik een jonge blom. En een strijdbaar feminist, zo eentje in een paarse overal (die mij overigens heel goed stond). Ik had spandoeken met daarop ‘Wij vrouwen eisen’, dat was de naam van de landelijke abortusactiegroep, maar het was multi-inzetbaar voor alle andere demonstraties en acties.

Toen ik indertijd hoorde van de plannen voor een studierichting Recht en Leven, haalde ik acuut mijn spandoekje uit de kast – hup, de baricaden op, want zo’n studie leek me nu een heel slecht idee. Je kon immers voorspellen wat er zou gebeuren: onder het paradigma Recht zouden de feministen vallen, met het pro-choice uitgangpunt en de eis van veilige, legale abortus als recht van vrouwen. En onder het paradigma Leven zouden zich de pro-life aanhangers scharen, met suggestieve foto’s van embryos, en die zouden het hebben over moord op het ongeboren kind, zonder zich iets gelegen te laten liggen aan de statistiek dat er elke 5 minuten ergens ter wereld een vrouw overlijdt aan de gevolgen van illegale abortus. En zoals elke abortus- en anti-abortusactivist je kan vertellen: die twee paradigma’s zijn absoluut incompatibel, die kunnen op geen enkele manier met elkaar praten, dat wordt altijd slaande ruzie. Om niet te zeggen: moord en doodslag.

Maar goed, het was maar een metafoor, zoals Tom aangaf. Nu onderzoek ik zelf toevallig metaforen, en ik ben van mening dat je metaforen altijd heel serieus moet nemen. [Lees verder →]

Upperclass

Iedereen gaat tegenwoordig maar studeren. Was in vroeger tijden een universitaire opleiding slechts voorbehouden aan uitmuntende studenten van de HBS, nu wappert zowat iedereen met een academische graad. Het is zelfs zo erg dat Nederland een schrijnend tekort heeft aan MBO-studenten die de handen uit de mouwen willen steken.

Op de arbeidsmarkt is straks een overschot aan wetenschappers die film, televisie en andere culturele kunstzinnige vormen maar er zijn geen mensen beschikbaar die een band kunnen plakken of een lekkende waterleiding kunnen repareren. Nee in plaats daarvan gaat iedereen maar studeren. En zijn de studenten klaar met studeren stichten ze een gezin, nemen de schoenenzaak van hun vader over gaan iets anders doen dat totaal niet met hun studie te maken heeft. Het geld dat de overheid in deze studenten heeft geïnvesteerd had dus net zo goed de Oudegracht in gekieperd kunnen worden want de wetenschap ziet er nooit wat van terug. [Lees verder →]

Rick stelt voor het Nieuwe Leren ook bij CIW serieus te nemen. Dat leidt tot een aantal vragen:

1. Vloeit het nieuwe leren noodzakelijk voort uit communicatietheoretisch gezonde inzichten?
2. Leidt het nieuwe leren noodzakelijk tot de maatregelen die Rick voorstelt?
3. Leiden Ricks maatregelen niet tot andere problemen? [Lees verder →]

PRACTICE WHAT YOU PREACH

CIW EN DIDACTIEK

Zoals bekend zullen wij vandaag nadenken over CIW of beter gezegd de wijze waarop CIW, mocht het nog niet bestaan, idealiter vormgegeven zou moeten worden. Mij is gevraagd om deze vraag te behandelen vanuit didactisch oogpunt. Nu zou ik deze tijd kunnen gebruiken voor het doen van een reeks van aanbevelingen over hoe je als docent het best met studenten kan omgaan, maar ik zou eerlijk gezegd niet weten op welke basis ik deze uitspraken zou kunnen doen. Ik ben immers geen didacticus en zeker in vergelijking tot andere docenten geef ik ook niet lang genoeg les om op die wijze enige autoriteit te hebben. Daarnaast is didactiek in het hoger onderwijs op dit moment zo’n belangrijk thema, dat ik als buitenstaander niet zomaar kan roepen dat meer contacturen beter gaan werken of dat het belangrijk is dat een student meer verantwoordelijkheid wordt gegeven.

Ik wil mijn ideeën over CIW daarom ophangen aan het enigszins polemische debat over ‘het nieuwe leren’. Ik weet niet of u alleen bekend bent met het nieuwe leren –de opvolger van het studiehuis- maar dat komt er in het kort op neer dat de docent steeds minder voor de klas staat en in de plaats daarvan meer als begeleider optreed van studenten of leerlingen die dus veel zelfstandiger worden geacht te studeren. [Lees verder →]